Mehmet adında on bir yaşında bir çocuk vardı. Köydeki insanlar ona Kara Mehmet derdi. Mehmet dördüncü sınıfa giderdi. Mehmet köyde yaşardı. Kız kardeşinin adı Hatice idi. Mehmet'in annesi bir gün ağır hastalandı. Tüm köy toplanmıştı. Babası bu işin böyle gitmeyeceğini söyledi. Ve doktor çağıracağını söyledi. Babası öğlen gitti akşam daha gelmedi. Aradan iki gün geçti ama hala babası gelmedi ve erkekler Mehmet'in babasını aramaya başladılar ve en sonunda üzerinde sivri dişli bir bot buldular. Babasını canavarlar yani saldırgan kurtlar öldürmüştü. Annesi her gün ağlıyordu. Mehmet annesinin bu durumuna çok üzülüyordu. Bu arada Mehmet ve kardeşi annesinin odasında yatıyordu. Babasının ölümden bir yıl geçmişti. Annesi her gün karanlıkta tespih çekiyordu. Bir gün eve geldiğinde annesi çok hastalanmıştı. Tüm köylüler yardım ediyordu. Ve en sonunda annesi toprağa verildi. Mehmet artık kendini çok yalnız hissetti. Ama köylüler sırayla onların evinde yatıyor idi. Mehmet artık tek değildi. Bir gün Mehmet dışarıda ekim işiyle uğraşıyordu. Hatice korktu ve diğer odaya kaçıp kapısını kapattı ve pencereden izlemeye başladı. Çünkü iki tane kurt Mehmet'in yanında bekliyordu. Mehmet onları kovalamaya çalıştı ancak bir etki olmadı. Sonra Mehmet içeriye doğru fırladı ancak kurtlar Mehmet'e yetişemedi. Dışarıdan bir tüfek sesi geldi. Bir kurt öldü ve diğer tüm kurtlar o kurdu yiyordu. Sonra peş peşe gelen tüfek sesleriyle artık ortada bir kurt bile kalmamıştı. O tüfekçiler ise Mehmet'in öğretmeni idi. Sarıldılar ve olayı anlatıldı. Bundan sonra Mehmet artık İstanbul'a göç etmek zorunda kaldı. Oradaki yengesini Mehmet ve kız kardeşini beğenmiyordu. Arada günler geçti ve Mehmet'in dayısı hastalandı. Mehmet'in yengesi artık Mehmet ve kardeşini evden kovdu. Mehmet dayısını ziyarete gitti. Ondan sonra Mehmet tam caddeye gidecekken bir kızın annesi sahiplendi. Çünkü Mehmet o ailenin kızının hayatını kurtarmıştı. O günden sonra o ailesi Mehmet ve kardeşini evlat olarak edindi.

© KİTAPTANITIM → BU SİTE TELİF HAKKINA SAHİPTİR

                  O yıl bereketli geçmişti. Tarlalardaki olgun başaklar, güneşin altın ışıklarını aksettiriyordu. Meyvelerle yüklü ağa dalları, yere kadar sarkıyordu. Küçük köyde büyükler çalışırken küçükler koşup eğleniyorlardı. Sonra birden bire büyükler ''Korsanlaaaaaar'' diye bağırdı. Kadınlar panik yapıp hemen küçük çocukları alıp karşı dağa doğru koşmaya başladılar. Büyükler planı kadınları çocukları alıp gitmeleri ve erkekler ise korsanları karşılayacağını söyledi. Bu arada köylerdeki büyükler arasında 15 ve 16 yaşlarındaki biraz çocuk vardı. Onlarda annelerinin yaşamalarını istiyordu. Savaş başladı ve her iki taraf savaşmaya başladı. Korsanlar kılıçlarını çekti ve en sonunda korsanlar galip geldi. Köylülerden 40 kişi şehit olmuştu. Korsanlarda ise 100 kişi ölmüştü. Korsanların reisinin adı Kapello idi.  Kapello ve M.Giovanni tüm köyün yağma edilmesine karar verdi ve emretti Venedik Askerlerine. Ancak sadece Ömer, Burak, Ahmet, Yusuf, Bünyamin, Hasan ve İmam Efendi hayattaydı. Bunlar ise ağır yaralıydılar geriye kalanları şehit olmuşlardı. Bu çocuklar ve anneleri kararlaştırarak karşı köylerden yardım istediler. Hemen yardıma geldiler. Aradan 1 ay geçtikten sonra tüm çocuklar kararlaştırdılar. Ve bunlar levent olmak istediler. İmam Efendi'nin aklına Fatih Sultan Mehmed'in levendi geldi yani o kişi ise Abdullah Reis idi. Abdullah Reis'e mektup yazdılar ve kabul etti. En büyük Venedik gemisi yaklaştı. Ve Burak Reis ve arkadaşları galib geldi. Aradan 2 ay geçti Burak Reis ve arkadaşları Kapello'yu esir tutmuştu. M.Giovanni'nin sırası şimdi idi. Burak Reis M.Giovanni ile tek başına savaştılar. 25 dakika sonra Burak Reis M.Giovanni'yi esir hale getirdi. S.Matilda dur dedi ancak M.Giovanni ölmüştü. Sonra S.Matilda ile konuştular. S.Matilde neden onun yüzüne bakmadığını söyleyince biz kadınlara bakmayız, bu günahtır. Ve sonra Allah (c.c) ve Hz.Peygamberimiz (s.a.v) anlattı. Ve sonra evlendiler.